The Brout - Englert - Higgs boson

Als je de recente populaire wetenschappelijke literatuur zoals Brain Greene's "De ontrafeling van de kosmos" en Lisa Randall's "De verborgen dimensies van ons heelal" leest, kom je om de haverklap de term Higgs boson, Higgs veld, Higgs ocean, enz tegen.
Dat is nu net het bijna beroemde elementaire deeltje waar de volgende weken, jaren,... op gejaagd wordt in de LHC te CERN, (voor wie deze week in China zou gezeten hebben.)

Nu blijkt dat deeltje (die boson) in feite het geesteskind te zijn van 2 Belgische natuurkundigen, Robert Brout en François Englert, van de Université Libre de Bruxelles die in 1964 als eersten (en ja zo gaat dat in de wetenschap) het concept hebben beschreven.
Zie hierover ook het interview met de 80-jarige Robert Brout in Knack deze week "De naam is niet correct" in het artikel "Het grootste experiment ooit" van Dirk Draulans.

Bij mijn 2 helden Greene en Randall, vind ik "helaasheid der dingen" geen enkele vermelding of verwijzing naar onze 2 Belgische natuurkundigen.
Peter Higgs zelf heeft in een recent overzichtsartikel ruiterlijk toegegeven dat Brout en Englert de eersten waren.

Vanaf nu spreken we dan ook van het Brout-Englert-Higgs boson!

Time Management

Toen ik enkele dagen geleden, mijn vergeten, oude Time Manager "vullingen" doorbladerde, met alle accessoires erbij, een weerspiegeling van sommige hectische jaren, momenten en illusies gecreëerd eind jaren '80, be"greep" ik dat dit pakje papier, zoals een boek of een film, mogelijk een stukje levenstijd voorstelde.

De hardnekkige illusie van verleden, heden en toekomst:
Time Management
("You can't manage time, it just is. So "time management" is a mislabeled problem, which has little chance of being an effective approach. What you really manage is your activity during time, and defining outcomes and physical actions required is the core process required to manage what you do" - David Allen.)

Terwijl je dit leest stroomt de tijd. Elk woord, elke zin, moet wijken voor de volgende.
Het algoritme van het lezen, het scannen van stukjes tekst, geeft je een (subjectief) gevoel van stromende tijd.

Time Space Conversion:
In een onderdeel van de installatie in De Borre (van januari-februari 2009) zullen we een bepaalde tijdsperiode voorstellen als ruimtetijd.

Hoe gaan we dit doen?
We gaan gebruik maken van de bevindingen van Brain Greene, snaarfysicus en auteur van het schitterende boek "The Elegant Universe".
Hij stelt de gebeurtenissen gedurende een bepaalde tijd voor als een opeenstapeling van "plakjes" of "sneetjes" nu.
Zoals een gesneden brood of een filmpelicule die je in stukjes knipt en opstapelt. Al deze stukjes "nu" kan je op hetzelfde moment waarnemen als je ze op een hoopje legt. De illusie van tijdstroom of beweging in een film komt doordat we afzondelijk en na mekaar naar de opeenvolgende beeldjes kijken.
Terwijl ik deze woorden intik, en ze op mijn "nu-lijst" staan, zijn ze voor jou lieve lezer gedateerd, passé, maar komen ze wel terecht op jouw "nu-lijstje".
Het wordt pas interessant als waarnemers van dezelfde nu-gebeurtenis, zich met verschillende snelheden gaan bewegen en een verschillende ervaring krijgen van de ruimtetijd. Elk nu momentje is er steeds, bestaat altijd met een eigen plaats in de ruimtetijd.
Brian Greene gebruikt naast tal van andere schitterende beelden en vergelijkingen volgende mooie metafoor: Nauwkeurig van dichtbij bekeken lijkt de stromende rivier van de tijd op een reusachtig blok ijs waarin alle momenten voor altijd zijn ingevroren.



foto: Yellowstone Park (juli 2007)- geologische tijdbom...

Symmetrie als ordenend principe

Dit schitterend boekje, van David Wade, heel mooi uitgegeven bij Wooden Books, heb ik "gevonden" (voor 10 $) deze zomer in "The Elliot Bay Book Company" een zalige boekhandel in Seattle. Je hoeft er niet eerst slapeloos voor te worden of op zoek te gaan naar Meg, zelfs s'avonds tot 10 pm kan je er terecht.
Naast een schitterend aanbod, vakkundig personeel om je te helpen, kan je er ook nog een hapje eten in het kelder café, tussen het grasduinen door.

Symmetry: The ordering Principle
Designer David Wade vertelt in dit knap geïllustreerd pareltje (met oude gravures en originele prenten), op een aanstekelijke manier hoe symmetrie in mekaar zit en waar je het overal ontmoet. In elk hoek van de wetenschap, de natuur en ook onze menselijke cultuur vind je uitingen van symmetrie. Met voorbeelden uit de wiskunde, muziek, natuur, oogt dit als een bundeltje poëzie, en is dus niet om in één ruk uit te lezen, maar om regelmatig eens van te proeven, te genieten, eventjes vast te pakken en voor het slapengaan...

Braanwereld: 2-braan

Soms zit ik naar mijn blad (scherm) te kijken zoals een mier over een lelieblad in het water loopt. Mij niet bewust van de diepe wateren die zich onder het zichtbare oppervlak ontsluiten. Liggen we langzaam te drijven binnen een meerdimensionale ruimte.
Voor eeuwig opgesloten binnen onze 3-braan.
Met alleen gravitatie om in contact te komen met wat zich buiten ons afspeelt.

[zeefdruk-monotype :: 2007]

Orange Zen

Deze keer een bijdrage voor Artwords in het kader van Minimalisme.
Orange Zen is het warme gevoel met weinig, een beetje kunst, gelukkig te zijn, zelfs als er een kleine reaparatie nodig is...

Controle over kunst??

Hoe combineer je wiskunde (algoritmes, logische instructies,...) tot interactieve, virtuele artistieke expressies?
Een hele leuke is uncontrol.com

Manny Tan stelt zijn visuele experimenten als speelgoed ter beschikking.
Toch weeral poëzie en "mechanica" gevonden in één bouwdoosje.
Met simpele elementen als lijnen, cirkels en geometrische vormen worden interactieve, kleurrijke ballaten georganiseerd, van insecten, bloemen, en asymptotische fenomen.

Wie letterlijk de schoonheid van wiskunde wil bekijken, moet hier even naartoe.

Haperende handen - formuleringen

Het leven in functie van de beweging van een haperende hand...

Schrijven, tekenen, schilderen, strelen, alleen daarin schuilt duidelijk een beeld van de voor-zichtige, twijfelende werkelijkheid.
"The poet makes himself a seer by a long, prodigious, and rational disordering of all the senses"
(Arthur Rimbaud)
Creativiteit maakt echter gebruik van "ver-beeld-ing" om de binnen gelegen wereld om te vormen tot een externe realiteit en heeft hiervoor zowel een materiële objectieve als een subjectieve, onzichtbare component nodig.

Poëzie is het geheim van een tekening die zich laat ontwikkelen aan de punt van je potlood.
Wiskunde is ook poëzie, en dit moge blijken uit de formulering ontstaan uit bijvoorbeeld een Lorenz-84 functie in 3D, of een polynoom van Sprott, een 3 dimensionale kwadratische kaart, gecreëerd met de Chaoscope.

Dido en Aeneas

Vandaag heb ik eindelijk Joseph Brodsky's gedicht "Dido en Aeneas" herlezen waarin het prachtige fragment :
"Maar hij
keek uit het raam en zijn blik was nu
zo ver van deze plaats dat zijn lippen
verstarden als een schelp waarin
geruis schuilt, en de horizon was in zijn beker
onbeweeglijk"

(vertaling Kees Verheul)

Compressed Time

Nadenken over de zinvolle akte. De beweging van een feilloze geste die of een gedicht is, niet de trouvaille, of de juiste toon, kleur, vorm, synoniemen.
Ze verdwijnen of verschijnen naast elkaar. Het schilderij als transparantie van de juiste woorden die toevallig (Gauss e.d.) inhaken op het doek.
De moed om te leren, zelf, zonder uitleg of inleg. De bewuste keuze voor het vertragingsmanoeuver. Het besef, dat als je dit niet doet, je ophoudt jezelf te zijn.
We hebben nog meer dan 1 goed idee opgeborgen. Teveel tijd gespendeerd. Honderden boeken zijn slechts duizenden uren gekoester. Deze tijd laten in mekaar storten, samendrukken, als slechts een klein wiskundig probleem, tot een tube verf, waaruit een schilderij groeit van Helen Frankenthaler, zoals tranen groeien tussen mijn verdriet.

Estetica van het toeval

Opnieuw uitkomen bij Calder en daardoor gedreven worden tot het herlezen of herbekijken van fragmenten uit zijn werk. Calders gepassioneerde interesse voor het circus ligt aan de basis van zijn gigantisch oeuvre. De schoonheid in absolute termen van het onvoltooide, het toeval, het spontane (onbekende), heeft Calder ontdekt in het circus. Het balancerende en subtiele evenwicht van de acrobaat komt vaak tot uiting in zijn latere Mobiles en Stabiles.
Het was niet toevallig dat in het circus Saltibanco te Antwerpen (1996) een groot schitterend mobiel te zien was.

Callum Innes : Vakkundig en toevalsgericht omgaan met olieverf. Innes is gefascineerd door de abstracte verschijningsvorm van de verf zelf, die steeds een ander effect teweegbrengt door de wisselwerking tussen drager en werkwijze.
(De onvoorspelbare chaos die terpentijn aanricht op een monochrome achtergrond, wegwassen waardoor een soort van geestelijke landschappen ontstaan).

Ook in mijn "eigen werk" is toeval steeds nadrukkelijker aanwezig, zelfs onmisbaar en in die zin actief deelnemend aan het uiteindelijke resultaat. Wat voor herhaling vatbaar haast onmogelijk maakt.
Gecultiveerd toeval, dan maar...

Hoogmis in het heelal

In een speldeprik van een druppel uit dit 13.700 miljoen jaar oude heelal koos ik vandaag uit om enkele uren stil te staan(?) bij de oorsprong van het heelal.
Ik ben een grote fan van Robbert Dijkgraaf geworden, na zijn "optreden" in Zomergasten bij Connie Palmen. Nu ik zijn bijdrage gelezen heb in "de Oorsprong" onder redaktie van Niki Korteweg, heb ik deze ook nog eens uitgebreid beluisterd in streaming video op http://www.fabchannel.com/ . De lezingen die doorgingen in Paradiso zijn tot een boek verwerkt en je kan ze daar integraal beluisteren. Dijkgraaf is een begenadigd spreker.
Echt zalig op een zondag als vandaag. Een "hoog"mis, aan te raden.

Geniet even mee van het fascinerend beeld dat de WMAP-satteliet gemaakt heeft van het jonge universum (379.000 jaar na de Big Bang), de vingerafdruk waaruit we ontstaan zijn.

Een dimensie meer of minder?

De laatste weken word ik lastig gevallen door extra dimensies..
Ik probeer ze nu te begrijpen.
Visualiseren, tekenen, beschrijven, "formule"ren..


In een eerste 2 dimensionale benadering, dit vlak dus, bekijken we in 4 stappen de uitbreiding naar 4 dimensies.
Hoe kan je een vierdimensionale kubus twee-dimensionaal projecteren?
Je begint met een punt: nul dimensies.
Dit punt verschuif je over een lengte l over de x-as, zodat je een 1-dimensionale lijn krijgt. Dan verschuiven we de lijn over een lengte l over de y-as, we hebben nu een vierkant. Dit proces kun je blijven herhalen tot n dimensies.

En Calcat

Op basis van oude elpeehoezen, afgevoerd in de locale mediatheek van Leuven, hebben de grafici van de Leuvense academie een reeks etsen, zeefdrukken of monotypes gemaakt.

Mijn bijdrage is gebaseerd op "En Calcat" Gregoriaanse gezangen van het gelijknamige Franse Benidictijner klooster in de Tarnestreek.

Meditatie, muziek en grafiek, creëren in je hoofd een eenzame plek om naar de wereld te kijken.

Catch my Zen

Een kort dutje gedaan -
ontwaakt,
de lente was verdwenen.

Buson

(1715-1783)

Een dor cutje gedaan -
gesmaakt,
een zee van zout gekregen.

Hilfiger.48

Ontmoeting in de Calabi-Yau ruimte

Als ze voor de spiegel staat,
lijkt de oplossing plots eenvoudig.

Haar partner hoeft slecht één enkele appel
te tellen in zijn wiskundig archief!

Het fruit van de originele zonde,
de anatomie van haar supergevoelige snaar.

Basejump

aan de veilige rand
engelen in de stad
gekneusd aan je ribben
van liefde en losgelaten vleugels
waar was je
toen ik voor je viel?

Landscapes of memory

Deze landschappen, die het geheugen vormgeven in abstracte lijnen en vormen tot een plattegrond van onze gedachten, zijn weefsels van ondenkbaarheid.

Landkaarten, mindmaps, verbindingen, ruraal design, het blijken metaforen voor wat er zich afspeelt wanneer complexe data zich organiserend in mijn geheugen nestelen.
Door vorm en kleur te belijnen en als uitvalsbasis voor mijn visueel lexicon te hanteren, beweeg ik mij in kleurrijk gezelschap.

Wanneer een werk ontstaat, balanceer ik tussen het (be)kende/(ge)kende en on(ge)/(be)kende. Een hoopvolle poging tot het scheppen van verheldering. Vaak wordt de werkmethode aangepast om voorbij het herkenningspunt te geraken, om dit punt los te laten tijdens een riskante wandeling op onbekend terrein.

Bij de cyclus, “Land@scapes of memory”, die onbewust een geheel vormt, over enkele jaren gespreid, is de idee van verplaatsing doorheen een vormgegeven denkwijze, zowel mentaal als fysisch aanwezig. De werken zijn immers momentopnames van opgeslagen beelden en relaties, die vaak uit de media gefilterd werden. Deze zeef laat elementen uit mijn persoonlijk observatorium doorsijpelen naar de dragers en de “carriers” van deze adformatie zijn nu net de neerslag of de “indruk” van wat ik wil toevertrouwen aan het papier.

.

Sporendrager

Ons lichaam is een sporendrager. Een sort spons gevuld met de resten van aangeleerd gedrag.
We leren ons lichaam kennen als een archeologische site waarin de resten van onze beschaving opgeslagen liggen.

Eén van mijn objectieven :
De mens eraan herinneren wat hij in werkelijkheid is, hem een onderwerp van meditatie bezorgen, zodat hij zichzelf kan ontdekken.

Alternatief voor de Antichambre = La chambre d'écoute (Magritte)

Antichambres - 2

Hun stem schuift uit de banden weg
bedroefd om zichzelf, ingekeerd
en omgekeerd, ze laat geen sporen na

Welcome in mijn Antichambres

elke avond onthechten we het litteken
van de voorgaande in rituelen
prikken doorheen de zachtgespoten hoes
van het vergeten